Ik houd ervan hoe onze zintuigen een permanente afdruk achter kunnen laten in onze herinneringen. De geur van zomerregen doet me altijd denken aan een verliefde fietstocht naar huis toen ik een jaar of 17 was. Vakantiefoto’s laten me het zand weer onder m’n voeten voelen en er zijn 1000 liedjes die me terug kunnen brengen in de tijd. Of ze nou toevallig veel op radio waren of juist zorgvuldig uit zijn gekozen, ze zijn deel van mijn verhaal geworden. Dat was voor mij de inspiratie om de ‘muzikale reiskaart’ te maken bij m’n cd: Station. Betekenisvolle momenten achter elkaar op een muzikale tijdlijn.

Het is alweer een jaar geleden dat hij uitkwam. Ik heb een kleine honderd stuks verkocht, maar de meeste staan hier nog stof te vangen. De geur van vers drukwerk is er inmiddels vanaf, maar de glans en kleur nog lang niet. Ze staan geduldig te wachten, klaar om mensen blij te maken. Ik verkoop de meeste cd’s na optredens en daarvan waren er helaas niet zoveel dit jaar. Welk liedje zou er bij dit corona tijdperk gaan horen? Zal er een nummer zijn dat me op mijn 55e terugbrengt naar deze bizarre periode uit m’n leven? Of uit onze levens, moet ik zeggen, want het is iets waar we allemaal op onze eigen manier doorheen gaan.

Soms maken die wachtende dozen me verdrietig, maar niet vandaag. Ik heb zin om nog eens te vertellen waarom ik die reiskaart gemaakt heb. Waarom ik ervoor koos om op de achterkant van de kaart, bij mijn muziek, ook een lege versie toe te voegen. Het leek me mooi als jij, als je de kaart koopt of krijgt ook je eigen herinneringen, je eigen afdrukken, op kunt schrijven. Om ze niet te vergeten, om dingen weer boven te halen. Om jezelf beter te leren kennen maar misschien ook wel om iemand anders beter te leren kennen. Of om te zorgen dat een ander jou nog beter leert kennen.